Á síðastliðnum árum hefur verið talsvert samstarf milli listamanna og fólks í ferðaþjónustu og menningargeiranum á Austurlandi og í Vesterålen í Norður Noregi. Fyrir tveimur árum bættist Donegal sýsla á Írlandi í hópinn.  Menningarráð Austurlands hefur verið í forsvari fyrir íslenskri aðkomu að þessu samstarfi. Nú er fyrirhugað að sækja um styrk til Menningaráætlunar Evrópusambandsins þar sem hugmyndin er stuðla að samstarfi safna og listamanna. Söfnin eru oft á tíðum nokkuð íhaldssamar stofnanir, að mörgu leyti hlutverks síns vegna, og samstarf við listamenn gæti skapað nýjar miðlunarleiðir og jafnfram aðra nálgun á menningararfinn. Listamennirnir hins vegar hefðu aðgang að safnkosti safnanna sem og þekkingu og færni starfsfólks þeirra.  Er vonast til að þetta geti orðið mjög dýnamískt samstarf fyrir alla aðila og afraksturinn fjölbreyttur og fæli í sér nýsköpun.

Vorið 2007 voru lögð drög að því að hefja nokkurs konar forverkefni að þessu stærra verkefni með samstarfi þriggja safna; Minjasafns Austurlands, Museum Nord í Vesterålen og Donegal Conty Museum á Írlandi er Norðmenn og Írar heimsóttu Austurlands. Um haustið hittist safnafólkið aftur, þá á Írlandi þar sem ákveðið var að verkefnið fæli í sér að setja upp litla sýningu þar sem notast væri við sama þema. Veturinn leið og frá Noregi kom sú tillaga að hafa sauðkindina á hverjum stað fyrir sig sem viðfangsefni og sérstaklega ullina. Fyrsta tillaga var orðuð á þennan hátt:

Í maí 2008 var haldinn þriggja daga vinnufundur í Noregi. Þangað fóru fyrir Íslands hönd, Elfa Hlín Pétursdóttir, safnstjóri og Ríkey Kristjánsdóttir, listamaður og hönnuður. Judith McCarthy safnstjóri Donegal County Museum kom frá Írlandi og gestgafar voru þau Åsa Elstad og Geir Reimin frá Museum Nord. Við dvöldum á hóteli í Stokmarknes og keyrðum og skoðuðum ýmsa áhugaverða staði, söfn og sýningar í Vesterålen. Megináherslan var þó á að ræða næstu skref og vinna betur með fyrrnefnda hugmynd um að nota sauðkindina/ull sem útgangspunkt. Grundvallaratriði í þessari vinnu var einnig að ræða um aðkomu listamanna að verkefninu. Hér fyrir  neðan má sjá mynd sem að útskýrir þetta vel, í miðjunni er kindin og skyldi hvert land fyrir sig velja einhvern útgangspunkt eða hlut þar. Við völdum íslensku lopapeysuna. Út frá þessum meginhlut væri tekið á fjórum meginþemum sem við völdum:

• art & craft / design
• history
• symbols
• nationalism

Innan þessara þema var svo hægt að fjalla um fjölmörg atriði, t.d. minjagripi, tungumál, liti, tónlist, hljóð, ferðaþjónustu, myndbönd, bókmenntir og efnahagslíf.

Þegar heim var komið tóku við nokkuð annasamar 3 vikur því að sýningin opnaði 14. júní. Sýningin var sett upp í Safnahúsinu á Egilsstöðum og var staðsett í almenningsrýminu á öllum þremur hæðunum auk þess sem bás í aðalsýningarsal með fullkomnum sýningarkössum var hluti af sýningunni. Hún fékk heitið Ó-líKINDi sem er að vissu leyti orðaleikur. Grunnhugmynd að verkefninu var að skoða hvað væri líkt og hvað ólíkt í löndunum þremur en jafnfram kemur inn orðið KIND sem er að sjálfsögðu þema verkefnisins. Hér á eftir verður lauslega fjallað um Ó-líKINDa sýninguna eftir fyrrnefndum útgangs- og áherslupunktum. Ríkey Kristjánsdóttir var hönnuður sýningarinnar en Ingunn Þráinsdóttir grafískur hönnuður. Reynslan að vinna með þeim var mjög góð og skemmtileg og útkoman varð að mörgu leyti annað og meira en ,,hefðbundin“ safnasýning.

• Skýrsla um sýninguna.
• Myndir frá sýningunni
• Kindafréttir var lítið rit sem safnaði saman fréttum af kindum frá ýmsum fjölmiðlum.